25N. Máis alá da violencia machista existe unha vida digna para as mulleres

o-muroAo longo do mes de novembro o alumnado colaborador da Biblioteca, o alumnado de Ciclo Medio e de 1º de Bacharelato estiveron recollendo e compartido malas noticias arredor da violencia machista.

Posteriormente, os alumnos e as alumnas de 1º de Bacharelato servíronse da obra de Carlos Negro, Masculino singular, para encher o centro de poemas en distintos soportes, pero todos contra o machismo.

Ademais, ao longo da semana pasada, nas aulas de 1º de Bacharelato-A, elaboraron o Manifesto contra o machismo deste 25 de novembro de 2016, tomando como molde o manifesto máis famoso da Literatura Galega, o Máis Alá! do poeta rianxeiro Manuel Antonio.

Finalmente, hoxe, asistimos a clase de loito polas mulleres asasinadas e a corporación municipal trasladouse ao noso centro para facer seu o noso manifesto e asistir á lectura de textos e á proxección de material audiovisual creados polo alumnado.

Foi un longo traballo. A causa merecíao. Se serviu para crear conciencia crítica e reaccionar ante calquera forma de machismo, dámonos por satisfeitos os departamentos implicados no proxecto (Equipo de Normalización Lingüística, Biblioteca, Lingua Galega e Literatura, Ciclos FP e vicedirección).

A tod@s @s que participastes e, especialmente, a tod@s @s que vos involucrades cada día na loita contra a violencia machista, GRAZAS!

Se queredes ver o resultado do proxecto, podedes facelo neste blogue: https://25novembro.blogspot.com.es/

25N. Máis alá da violencia machista existe unha vida digna para as mulleres

Save

25N. O machismo mata

814 mulleres asasinadas desde 2003.  A violencia machista leva provocado en doce anos máis mortes que as causadas por ETA en toda a súa historia. Se se tratasen de vítimas dun atentado terrorista estaríamos en estado de guerra. Pola contra, o trato que reciben as vítimas da violencia machista é vexatorio. Fálase de que “oito de cada dez mulleres lograron deixar atrás o maltrato”, como se lograran, por exemplo, abandonar a droga; como se se tratara dun problema das vítimas e non dos seus asasinos; como se as institucións e os poderes públicos puidesen mirar para outro lado con 814 asasinatos enriba das súas mesas.

Resulta doado unha vez ao ano pendurar no pulso o lazo morado. Resulta doado invocar , unha vez ao ano, á loita contra a violencia machista. Resulta doado e moi politicamente correcto participar unha vez ao ano en calquera acto, concentración ou manifestación coa fin de erradicar a violencia machista. E o resto do ano? Onde vai esa loita os trescentos sesenta e catro días restantes?

 

A igualdade real entre homes e mulleres é o único camiño para erradicar o machismo. Esa igualdade comeza pola escola e remata no mundo laboral. Por que as mulleres seguen a cobrar un 24% menos que os homes realizando o mesmo traballo? Por que as empresas seguen a utilizar publicidade sexista para vender os seus produtos? Por que á hora de conciliar o home “axuda” pero non “comparte” as cargas familiares? Por que @s adolescentes confunden o amor coa posesión?

No IES Félix Muriel, o alumnado de 1ºde Bacharelato tratou de mostrar a súa disconformidade con esta lacra social mediante unha protesta pacífica a través da creación dun produto artístico que servise de homenaxe ás seis vítimas galegas deste ano 2015. Se ben, @s participantes non querían que o 25N fose un día só para lembrar as vítimas, senón para loitar por que non haxa vítimas.

25N. O machismo mata!

machismo

 

 

25N, nunca máis á casa azul! ( por Adrián Pérez)
Para a gran maioría,
o día
no que se reivindican os dereitos da muller
e se denuncia o abuso
e o uso
da forza para someter
á muller,
como se somete ao débil;
denúnciase tamén a pasividade dos gobernantes,
pero calan os verdadeiros culpables
os que abusan do seu poder,
eles son os que deberían sempre
perder,
cambiar
e comezar a pensar.
Poucos o farán,
se e que algún o fai,
encerrados no seu ego
que non lles permite ver
máis alá do seu bandullo,
nin sequer dos seus pés.
Os que veñen detrás
son os que nos deben preocupar,
el@s son e serán a sociedá.
Non debemos cargalos máis
coa nosa carga,
coa carga antediluviana,
coa carga da historia da humanidade,
a carga do home
que se escuda ante o mundo
impoñéndose coas mans,
a carga do home
que pon de xeonllos á muller
Nunca máis!
Porque a muller resucitou
e xa non quer
máis concordias de papel.

Non queremos velos gozar
coa dor allea, buscando calmar
a propia dor, Nunca máis!

Contos de medo para o día da ciencia (por Lara Alcalde)

UNHA NOITE DE INSOMNIO

(por LARA ALCALDE)

Abrín os ollos. Todo estaba sumerxido na escuridade. Mirei o reloxo e marcaba as dúas da madrugada. Volvín pechar os ollos. A cabeza dábame voltas e unha suor fría recorría a miña fronte. Notaba como as gotas esbarraban pola cara ata chegar á almofada. Volvín abrir os ollos e mirei o reloxo de novo. Esta vez marcaba as tres da madrugada. Erguinme. Non era quen de durmir. O crime do que fun autor estaba presente na miña mente todos os días e precisamente o meu insomnio foi o culpable dese ataque de ira. Ferín á única persoa que tiña ao meu lado deixándome só por completo. Noto a súa falta en moitas ocasións e recórdoa sobretodo nas miñas noites insomnes.
Foi por iso polo que unha brillante idea invadiu o meu cerebro: ía construir un novo amigo que me acompañase. Armeime coa miña bata branca e as miñas luvas e dispúxenme a subir as escaleiras rumbo ao meu laboratorio. Excitado porque a miña idea tivera éxito , preparei todo o material que precisaba. Foi un espectáculo de circo onde pipetas e matraces saían voando e buretas e probetas rodaban polo chan. Aprobeitei un vello ordenador para fabricar o cerebro do novo individuo . Collín un manequí que tiña a miña muller para facer o corpo. Todo estaba listo.
Catro longas horas entre cables pasaron coma dous minutos , e finalmente o meu novo compañeiro estaba rematado. Chegara o momento de darlle vida. Con todo programado , prepareime para o gran instante de pulsar o botón que o despertara. Fixen a conta atrás dende dez : 10, 9, 8, … 1.. e nada. Por máis que pulsaba o individuo non reaccionaba. Repasei o sistema informático, cables, conexións … pero non atopaba o erro.
Senteime nunha cadeira tras a miña derrota. Por máis voltas que lle daba , non me percataba de onde podía estar o erro. Decidín non renderme. Cun pouco de ácido , outro pouco de fígado de polo triturado e o toque final de sangue de rato , fabriquei unha nova disolución. Pero a miña desgracia foi deixala enriba da mesa. Xireime bruscamente cara ao individuo e a miña man bateu contra o matraz no que se atopaba a miña nova invención. Esta foi caer sobre o que sería o cerebro do meu amigo.
De súpeto, comezaron a saír unha especie de seres pantasmagóricos coma saíron as enfermidades e os males da caixa de Pandora. Estaba impresionado, anonadado. Non daba creto ao que os meus ollos estaban vendo. Disolvíanse polo aire ata cubrir todo o laboratorio. Nese intre souben que tiña que escapar. Desfíxenme da bata e das luvas e botei a correr como alma que leva o diablo. Non podía quedar na casa porque non tería escapatoria , así que púxen direción á rúa. Corrín, corrín e seguín correndo , agochándome en todos os lugares que podía. Pero sempre me atopaban. Sabían a miña ubicación en todo momento. Era imposible escapar deles. Cada vez que voltaba a cabeza para camprobar se me seguían , víaos surcando a noite escura. Ningunha parede, ningunha farola … nada era obstáculo para eles.
Desafortunadamente, non había ningúen polas rúas de Madrid. Non podía camuflarme entre a xente, o que supoñía que estaba totalmente exposto.
Tras levar horas correndo, intentando evitalos, prisioneiro do medo, quedei sen alento. Non podía continuar máis. As pernas comezaban a fallarme.
Nese momento souben que era o meu final. Ía morrer a man da miña propia creación. Era o prezo que tiña que pagar por ter asasinado á miña muller. Sabía que eses estraños seres non desaparecerían sen matarme primeiro.
Aminorando o paso , tropecei cunha pedra que había no camiño e caín ao chan. Non me esforcei en erguerme. Cada vez notábaos máis e máis preto de min. Pechei os ollos e puiden ver a súa imaxe. A imaxe da que un día fora a miña muller. Tamén puiden ver aos estraños corpos que se atopaban carcoméndome por dentro. Eses corpos , eses seres que eu crei coa miña ciencia.