A casa azul (por Adrián Pérez)

25N, nunca máis á casa azul!
Para a gran maioría,
o día
no que se reivindican os dereitos da muller
e se denuncia o abuso
e o uso
da forza para someter
á muller,
como se somete ao débil;
denúnciase tamén a pasividade dos gobernantes,
pero calan os verdadeiros culpables
os que abusan do seu poder,
eles son os que deberían sempre
perder,
cambiar
e comezar a pensar.
Poucos o farán,
se e que algún o fai,
encerrados no seu ego
que non lles permite ver
máis alá do seu bandullo,
nin sequer dos seus pés.
Os que veñen detrás
son os que nos deben preocupar,
el@s son e serán a sociedá.
Non debemos cargalos máis
coa nosa carga,
coa carga antediluviana,
coa carga da historia da humanidade,
a carga do home
que se escuda ante o mundo
impoñéndose coas mans,
a carga do home
que pon de xeonllos á muller
Nunca máis!
Porque a muller resucitou
e xa non quer
máis concordias de papel.

Non queremos velos gozar
coa dor allea, buscando calmar
a propia dor, Nunca máis!

VER MÁIS: A CASA AZUL